Naslovna Istorija Tajanstveni pečat mladog kralja Stefana Radoslava - Duke

Tajanstveni pečat mladog kralja Stefana Radoslava - Duke

 

“Ovaj Radoslav bio je kralj u otačastvu svome (srpskoj zemlji) šest godina, i tako predade duh svoj Gospodu, i telo njegovo bi položeno u domu Sv. Bogorodice, u mestu zvanom Studenica i tamo leži i do danas, uvek do sada pominjan zbog svoje velike vrline i dobrotvornoga duha.”

Ovim zapisom arhiepiskopsrpski Danilo, započinje svoj tekst posvećen životopisu srpskog kralja Radoslava, sina Stefana Nemanjića Prvovenčanog i unuk Stefana Nemanje.


A nije ovaj kralj uživao ugled kao njegovi prethodnici, ne što je nešto loše učinio, nasuprot. Nastavio je on da vlada kao i njegov otac Stefan Prvovenčani.

Međutim, u narodu i vlasteli Srbije tog vremena, nije bio omiljen, delom što je bio sin čuvene vizantijske princeze Evdokije (kojom je bio oženjen kralj Stefan Prvovenčani), a delom što ga je otac oženio Anom, kćerkom Teodora I Anđela, čuvenog despota Epira.


I tako, ovaj kralj koji se nije mnogo pitao u tadašnjoj srpskoj kraljevini, bi prozvan Duka-čuvenim vizantijskim carskim imenom. Ovo ime stajalo je na njegovom vereničkom prstenu, koji mu je služio i kao pečat.


Držao je on do ovog imena pa ga je kovao i na ondašnjem srpskom novcu i tako pokazivao koliko podržavao svoga dedu, vizantijskog cara Aleksija III Anđela. Tolika je bila njegova odanost vizantijskoj carskoj porodici.


Ovaj srpski kralj se dičio svojim carskim poreklom, ali to nikako i ne znači da se u svemu slagao sa svojim tastom i Vizantincima, kad je  bila reč o vođenju države.


To se moglo primetiti i u samom činu, njegovog krunisanja.
Krunisanje je na Spasovdan obavio arhiepiskop Sava, koji je služio u Žiči sa svim episkopima srpskom i crkvenom gospodom. Sava je u određenom trenutku, uveo budućeg kralja u oltar, gde ga je blagoslovio i ogrnuo purpurnim ogrtačem (bagrenicom) i opasao ga skupocenim pojasom ukrašenim biserima, a potom vencem carstva časnu glavu njegovu venčavši i mirom ga pomazavši, proglasi ga za samodržavnog kralja srpskog.


Po senzibilitetu i sam je govorio svojim podanicima kasnije da se oseća više Grkom, i da je pripadao više tadašnjem grčkom svetu, a ne toliko srpskom.
Govori se da mu je zbog toga zamerano među Srbima ali i zbog velikog uticaja njihove supruge Ane. Bio je on vezan i rodbinski i kao vladar za Solunsko carstvo Anđela, koje je bilo odmah uz srpsko kraljevstvo.


Najveći vladari na Balkanu tog doba bili su, pominjani epirski car Teodor I Anđeo i bugarski Ivan II Asen. Oba cara razljućena zbog moći ovog drugog išla su u susret međusobnom sukobu.

Tako i bi, kod mesta Klokotnice, sukobiše se ova dva velika cara, gde su Epirci ostali teško poraženi, a sam Teodor I oslepljen i utamničen.


Beše ovo kraj prevlasti epirskog carstva na Balkanu. Kralj Radoslav je izgubio spoljnu podršku a to je izazvalo veliko nezadovoljstvo tadašnje srpske vlastele koja se pobuni i zbaci kralja a na presto dovede njegovog mlađeg brata, kasnije kralja Vladislava (1234-1243).


Bio je ovo kraj vladavine kralja Radoslava Duke, a zbog svih ovih nesretnih okolnosti, on bi prozvan, Slabi kralj, delimično sa razlogom a možda i bez.

 

iz iste rubrike